15-05-2008

¿Ponerse guapa?

Clasificado bajo: Endorfinas, Frivolidades — Escrito por Amalia a las 23:46

Tengo esta temporada alguna celebración y, claro, hay que pornerse guapa. Al menos presentable.

En general dedico muy poco tiempo a las compras y a los trapitos. No es que no me gusten -tengo pendiente una excursión de compras con una de mis amigas expertas-, lo malo es que me gustan más muchas otras cosas y no se puede estar a todo.

Así que rebusco en los armarios buscando algo que ponerme y voy probándome todos esos vestidos que llevan “años” ahí colgados. Descarto los largos porque es de día, reviso los muy veraniegos y escojo uno por si viene estupendo, elimino los sofisticados, los muy pasados de moda…Algo bueno saco en limpio: me sirven, lo que teniendo en cuenta la antigüedad no es poco.

A pique estoy de ir de tiendas en vista del éxito y sumar otro más a la colección, pero al final sale a mi rescate el último vestido que me regaló mi madre. Es perfecto para esto si no fuera porque es -cómo decirlo- ¿llamativo? Me veo un tanto exuberante, por decirlo suave. Seguramente estaré exagerando porque mi madre, aunque es más moderna que yo, tiene muy buen gusto. Tened en cuenta que mi color favorito es el negro, el segundo el blanco, el tercero el azul marino…Pero bueno, últimamente estoy intentando poner color en mi vida…

Me decido. Me pongo este. Tacones imposibles y ya está. Con tal de sacarme esto de encima…

• • •

14-05-2008

Fatiga nerviosa

Clasificado bajo: Endorfinas, Frivolidades — Escrito por Amalia a las 23:57

Los que me conocéis de hace tiempo ya sabéis de mi afición a Bertrand Russel y que uno de mis libros de cabecera es “La conquista de la Felicidad”. Lo considero terapéutico.

De vez en cuando repaso alguno de sus capítulos para que no se me olviden enseñanzas que tan bien me sientan.

Russel apunta como una causa de la infelicidad la fatiga, en particular, se refiere a la fatiga nerviosa. No puedo estar más de acuerdo con él. El estrés, la falta de sueño y los miedos que no enfrentamos, la falta de profundidad al analizar los problemas que, sin embargo, nos obsesionan, condicionan nuestro día a día y nuestra felicidad.

Dice que la indecisión es una de las mayores fuentes de fatiga y, en mi caso, da en el clavo. Mi mente cansada repasa las posibilidades una y otra vez dudando entre unas y otras  sin decidirse, consciente sin embargo que que cualquier decisión, o casi, sería mejor.

En fin, que me ha sentado bien releer. Que me voy a la cama a no pensar, a dormir y, mañana por la mañana, a actuar pausadamente, sin atropellos, una cosa detrás de otra que dice mi socio.

Que descanseis. Buenas noches

• • •

13-05-2008

Tiempos de crisis

Clasificado bajo: Economía práctica, Actualidad — Escrito por Amalia a las 18:59

En estos momentos en que la economía anda desacelerada y el sistema finaciero en crisis total, las pequeñas y medianas empresas, esas como la mía, la del vecino del tercero y la de mi tío de Cuenca, tienen un montón de dificultades para conseguir créditos y, además, son carísimos. Los bancos dicen que de riesgo, nada de nada, que o pones garantías o que te olvides.

Estamos pagando todos los platos rotos de la especulación y del descuido de los grandes inversores, de esas grandes empresas de raiting americanas que nos empaquetaron las subprime con un lazo bonito para que nuestros bancos las compraran (que también ya podían mirar mejor qué hacen con nuestro dinero, ¿no?). Ya veis hasta donde nos llega la globalización.

Así que no queda otra que luchar por ”mejorar el umbral de rentabilidad” de las empresas, como dicen los de Expansión, que viene siendo lo mismo que coger el lápiz y la goma e ir recortando y afinando. Agarrar toda la liquidez que se pueda y pensarse muy bien la necesidad de nuevas inversiones. Un trabajito impopular pero, como decían en una conferencia esta mañana, se trata de sobrevivir a largo plazo y, según dicen los que saben, lo que queda de este año y el que viene no pintan bonitos.

En fin, que volveré a dedicarme a escribir de libros, de arte, de música…que la economía está de capa caída y eso ya lo sabemos todos, claro.

• • •

12-05-2008

No se pueden poner puertas al campo…

Clasificado bajo: Economía práctica, Tecnología, Actualidad — Escrito por Amalia a las 20:43

Leo que varias multinacionales del cine de Hollywood y Apple han llegado a un acuerdo para distribuir las películas, y otros, por vía digital. Esto sí es un cambio.

Hace ya mucho que uno no se explicaba cómo podían dedicarse a atacar la piratería con juzgados y cánones en lugar de adaptarse al mercado: hacer efectiva la reducción de costes que la tecnología permite desde hace tiempo, poniendo a nuestra disposición títulos más baratos y “legales”, y además pueden añadir comentarios, contenidos adicionales, doblajes, otros contenidos de menor distribición…

Parece que a todos nos resulta más fácil ver de lejos los mercados de otros que los nuestros.

• • •

11-05-2008

Olor de aceituna

Clasificado bajo: Poesía, Humanidades — Escrito por Amalia a las 1:14
Silueta de OlivoDesde lejos te veo.
Te reconozco.
Te siento.

Entre húmedas brumas,
entre brillos finos de rocío,
entre trinos frios del alba.

Para lavarte la cara,
para iluminar la mirada,
para cantarnos el alma.

Hoja pequeña,
verde niebla,
tronco sabio.

Olor de aceituna.

Nos lo ha dejado Lizard. Me gusta mucho. Muchas gracias.

• • •

10-05-2008

Crazy Love

Clasificado bajo: Música, Humanidades — Escrito por Amalia a las 0:18

¿Puede ser el amor de otra manera?

De Van Morrison

I can hear her heart beat from a thousand miles
And the heavens open everytime she smiles
And when I come to her that’s where I belong
Yet I’m running to her like a river’s song

She give me love, love, love, love, crazy love
She give me love, love, love, love, crazy love

She got a fine sense of humour when I’m feeling low down
And when I come to her when the sun goes down
Take away my trouble, take away my grief
Take away my heartache, In the night like a thief

She give me love, love, love, love, crazy love
She give me love, love, love, love, crazy love

Yeah I need her in the daytime
Yeah I need her in the night
Yeah I want to throw my arms around her
And kiss her hug her kiss and hug her tight

And when I’m returning from so far away
She give me some sweet lovin’ brighten up my day
Yeah it makes me righteous, Yeah and it makes me whole
Yeah and it make me mellow down to my soul

She give me love, love, love, love, crazy love
She give me love, love, love, love, crazy love

Sonríe, necesito ver el sol.

PD.- Felicidades a mi pequeño Jack Sparrow

• • •

09-05-2008

Una luz en la niebla

Clasificado bajo: Muy personal — Escrito por Amalia a las 0:06

Hoy he pasado a verlo en su cuarto del hospital, el de siempre. Han tenido que internarle después de que su cuerpo protestó por la última quimio. Tiene un montón de secuelas de la medicación, la perspectiva de una lucha larga e incierta y el cuerpo lleno de marcas de guerra. Pero conserva la sonrisa, la palabra amable para sus amigos, para las enfermeras, las señoras de la limpieza, los médicos…Sigue mirándonos con una enorme sonrisa llena de ternura que es como una luz en la niebla.

La semana pasada fue demasiado dura, demasiado triste para describirla sin que parezca trivial. Al menos hoy puedo decirlo. La vida es así a veces, te sacude con unos coletazos que te dejan hueco y descolocado, para luego volverse y reirse de ti en tu cara. También en este caso, en la niebla más densa, pegajosa y oscura, incluso en esa, puede aparecer una luz. Una luz pequeña, tímida, pero fuerte, que viene para quedarse. La luz de un amigo que permanece en silencio a tu lado, sin decir, sin pedir, sólo acompañando por si uno “necesita algo”, horas y horas simplemente al lado.  Hay gestos que se llenan de ternura, de lealtad y, aunque se dediquen a otros, nos iluminan a todos los que estamos cerca.

Viviremos, y en nosotros lo harán nuestros seres queridos. Nadie puede poseer a nadie.

Quién puede poseer lo que en sí mismo no se sostiene,
sólo lo que feliz de cuando en cuando se coge como al vuelo
y otra vez se tira como el niño la pelota.

Un trocito de Réquiem de R.M. Rilke

Gracias a todos los que sosteneis esa luz.

• • •

08-05-2008

Alimentos muy caros

Clasificado bajo: Economía práctica, Actualidad — Escrito por Amalia a las 0:04

Desde hace unos días, en particular desde la declaración por parte de la ONU de los biocombustibles como “crimen de la Humanidad“, estoy intentando entender de qué va esto de los biocombustibles y del encarecimiento de alimentos. Leo lo que dice Lula, la CE y demás.

No creáis que lo tengo claro, pero sobre todo estoy preocupada -estoy segura de que Verme también lo está- por las pocas posibilidades que tienen los países pobres para salir de esta situación.

Ya habíamos comentado la situación del hambre en el mundo y de nuevo he vuelto a recurrir a Pobre Mundo Rico y un artículo de Vía Campesina. Lo que leo es demasiado revolucionario para una mente ¿capitalista? como la mía, pero intentaré asimilar lo que sea posible. Lo que me queda claro es que Vía Campesina también quiere frenar la producción de cereales para agrocombustibles.

Sin embargo, leo datos que contradicen el hecho de que sean los biocombustibles los que provocan el alza de precios (por ejemplo que sólo se utilizan el 2% de los terrenos para estos fines en Ecoperiódico).

Seguiré investigando pero lo que está claro es que la situación amenaza la supervivencia de 2.000 millones de personas. Sí, tantas. Y esto es lo peor.

Perdón por lo confuso del post, es que se me nota que aún no lo tengo claro y que no me fío de lo que leo. Seguiré leyendo y enterándome. Mucho más no sé si puedo hacer.

• • •

07-05-2008

Los más deseados

Clasificado bajo: Endorfinas, Frivolidades — Escrito por Amalia a las 0:04

Leo en Yahoo -caída en bolsa tremenda ayer- que hay una votación para decidir cuál es el “actor más deseado”. Hace poco estaba el de la actriz pero, claro, me llama más la atención este.

Así que me pateo la lista de los 15 primeros, que se supone que son todos guapísimos y muy deseables y, alehoop, elijo a uno. ¿Queréis adivinar quién? Pues mañana os lo cuento.

En serio, la mayoría me dicen poco o nada y es que está claro que estas listas no las hacemos nosotros sino las multinacionales distribuidoras de cine. Pero si los hay bizcos, con aspecto mezquino, narices torcidas,… ¿pero qué lista es esta?

Y más en serio aún, ¿de verdad el físico por sí sólo os dice algo? No, os prometo que no es un tópico. La belleza externa, sin belleza interior, sin la elegancia que da la inteligencia, sin la sonrisa de la gente buena, no me dice nada de nada. Es como el mármol, frío y mudo. ¿De verdad el mármol os inspira deseo? No digo que las esculturas de Miguel Angel no sean hermosas pero ¿deseables? Bueno, vale, no me contestéis que cada uno es como es y con los años ya una lo entiende casi todo.

Me engancha - me pone- más una sonrisa o una risa abierta, el sentido del humor, unas manos que gesticulan, una mirada limpia, una bonita voz…mil cosas. Siempre preferiré un espíritu libre, un corazón valiente y sin miedo, a una cara bonita, aunque no tienen por qué no venir juntos, claro.

Con lo que he dicho, seguro que reconocéis a mi favorito (mi favorito de esos 15, los míos no están en esa lista).

• • •

06-05-2008

Uvas negras

Clasificado bajo: Otros mundos, Frivolidades — Escrito por Amalia a las 0:12

Subíamos las empinadas cuestas con difcultad. Los “vespinos” alquilados apenas daban de sí en aquellas pendientes. Hicimos una parada para ver el precioso mar azul, perfecto, que rodeaba a la isla, un poco acalorados ya en un día que prometía ser bochornoso.

Apenas nos paramos y bajamos, vimos llegar a un hombre corriendo y gritando. Miramos a nuestro alrededor pero no había duda de que se acercaba a nosotros. No parecía un campesino griego, tenía la tez oscura de los árabes.

Se acercó y por gestos -exagerados y teatrales- supimos que nos estaba invitando a uvas. Traía varios racimos y estaban exquisitas, dulces, en su punto. Empezamos a comerlas tímidamente preguntándonos qué querría aquel hombre de nosotros.

Se empeñó en llevarnos a su casa, allí al lado, para regalarnos tomates. No había forma de decirle que no. Aparentaba no entendernos si nos negábamos. Así que los tres, sumisos, entramos en la cocina de su casa, pulcra, limpísima, mientras una mujer de la casa de al lado gesticulaba evidentemente enfadada y él la “mandaba a freir monas”.

Al poco rato nos quedáron claras sus intenciones: sólo quería hablar, que le escucharan, contar su historia y, si fuese posible, en su idioma, en francés. Así que hice de traductora y nos contó que era argelino, que llevaba muchos años en esa tierra pero que echaba mucho de menos la “cultura”, la “civilización”.  Cuando nos vió supo que era su oportunidad de conectar de nuevo con su mundo y salir momentáneamente de aquella aldea perdida en una montaña de Samos, muy cerca de Turquía.

Charlamos durante un par de horas hasta que la mujer entró y, evidentemente, le dió un ultimátum mientras nos señalaba. El me explicó que, aunque cada uno vivía en su casa, era su mujer, que se cuidaban mutuamente desde que ella se había quedado viuda.

Subimos a las motos y nos fuimos, cargados de tomates y uvas negras, densas y deliciosas, y con la sensación de haber hecho un viaje dentro de otro, al mundo desconocido de un argelino en Samos.

• • •

05-05-2008

Conocer

Clasificado bajo: Otros mundos, Frivolidades — Escrito por Amalia a las 0:05

Mi pasión, en realidad, es conocer: conocer otros mundos, otra gente, otras formas de pensar, otros colores, otras sensaciones…Conocer y conocer “de cerca”.

Y esa pasión la dejé un poco de lado, absorta en el día a día, cuando yo sé que “esas” son mis pequeñas cosas, las que me hacen vivir.

El sábado por la noche conocí -le había visto otra vez con una paellera por medio,cocinaba él, menos mal- a alguien diferente. Me gusta conocer gente, claro, de todos los conocimientos posibles es mi favorito, el más rico de todos.

Hablamos durante horas de cine, de música, de libros…y, sobre todo, de viajes. De viajes a mundos distintos, de viajes que retan y asombran, de viajes al mundo exterior -hartita me tiene tanta introspección-, de gentes distintas que, según él mismo dijo,”hacen que dejes de sentirte el ombligo del mundo”. Tengo que agradecerle que de repente me hiciera caer en la cuenta de cuánto echo de menos esa parte de mi vida. Bueno, ayer ya escribía que me apetecía viajar. Después de oirle correría a ver las dunas anaranjadas del desierto altas como cordilleras y las plazas de Marrakech llenas de cuentacuentos, titiriteros y vendedores.

Y, sobre todo, agradezco cantar esas canciones favoritas de siempre -oh melancolía de Silvio Rodríguez- y esa hermosa forma de recitar. ¡Qué bien alguien a quien le gusta la poesía! Otro más de nuestro club, chicos.

Os hablaré de mi próximo viaje, de como fue el anterior a Grecia. Será mi forma de disfrutarlo desde ya mismo.

• • •

04-05-2008

La Condición Humana

Clasificado bajo: Muy personal, Libros, Humanidades — Escrito por Amalia a las 4:17

Por fin estoy consiguiendo leerlo. Hace ya al menos dos años que se lo robé a un querido amigo (me lo has regalado, ¿verdad?). Me apasionó desde el principio este libro de Hannah Arendt pero tengo que reconocer que cada página tengo que leerla despacito para no perderme conceptos, para que no se me escape el sentido filosófico último.

Este libro era la prueba de que yo no estaba en forma, allí, sobre mi mesilla, con otros diez libros en dos pilas. Sólo salía la poesía -la pasión es la pasión-, algunos cuentos muy buenos y novelas triviales, pero me sentía incapaz de más.  Los libros más densos pero también los más interesantes se apilaban apenas leidos por la mitad. Mis queridos libros cogían polvo y yo tenía la cabeza en otra parte. Los libros, mis compañeros desde pequeña, permanecían cerrados a mi lado. Pero la Ginzburg me despertó, suavemente.

Y ya vuelvo a estar ahí, con ellos, sumergiéndome en sus páginas sin medida, sin horarios, con pasión. Y después de Hannah Arendt creo que irá por fin Stiglizt y su “Malestar en la globalización” - de esta te prometo que lo leo y lo comento en el blog como me pediste- y Edward de Bono, y hasta quizá… Bueno, no vaya a ser como el cuento de la lechera.

Soy feliz, con mis ojos llenos de letras y mi cabeza en otros mundos. Me apetece viajar. Sonrío aunque no me veais. Esa es mi Condición Humana.

• • •

03-05-2008

Num corpo só

Clasificado bajo: Música, Humanidades — Escrito por Amalia a las 8:31

De María Rita.

Eu tentei mas não deu pra ficar
Sem você enjoei de tentar
Me cansei de querer encontrar
Um amor pra assumir seu lugar

Eu tentei mas não deu pra ficar
Sem você enjoei de esperar
Me cansei de querer encontrar
Um amor pra assumir seu lugar

É muito pouco
Venha alegrar o meu mundo que anda vazio, vazio
Me deixa louca
É só beijar tua boca que eu me arrepio
Arrepio, arrepio

E o pior
É que você não sabe que eu
Sempre te amei
Pra falar a verdade eu também
Nem sei
Quantas vezes eu sonhei juntar
Teu corpo, meu corpo
Num corpo só

Vem
Se tiver acompanhado esquece,vem
Se tiver hora marcada esquece, vem
Vem
Venha ver a madrugada e o sol que vem
Que uma noite não é nada, meu bem

• • •

30-04-2008

Navegar

Clasificado bajo: Muy personal, Otros mundos, Frivolidades — Escrito por Amalia a las 23:54

Hace años, cuando los tiempos venían malos, uno de mis mejores amigos me decía siempre: navega. Y yo navegaba. Y así fui sobreviviendo a temporales no marinos.

A navegar en secano aprendí bastante bien, aunque por mi carácter tengo garantizado meterme en líos.

Después, bastante más tarde, descubrí el placer de navegar “de verdad”, en el mar.

Hoy preparábamos nuestra siguiente “gran navegación” y le decía a mi patrón que me gusta mucho navegar, además navegar así, sin prisa, sin hacer regatas.

¿Por qué? Son muchos los motivos. El contacto con la naturaleza hace que uno cambie su ritmo y lo adapte al ritmo natural, la luz y los espacios abiertos tienen un efecto magnífico sobre la mayoría de nosotros. Además, estar en el medio de la nada, como ya os he contado, tiene ese punto especial, diferente, que te hace relajarte totalmente (si no tienes agorafobia, claro). En mi caso, valoro especialmente no tomar decisiones. En el barco soy la novata, la que menos sabe de esto y mi patrón me dice qué debo hacer. El gobierna el barco y los tiempos no los manejas, los maneja el mar.

Y sí, me gusta ver la costa como se hace pequeña cuando nos alejamos, intrépidos y valientes, pero, si es posible, sin temporal.

Os iré contando nuestros preparativos, nuestras rutas.

• • •

29-04-2008

Unha vez tiven un cravo

Clasificado bajo: Poesía, Humanidades — Escrito por Amalia a las 23:59

Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentou,
que en día e noite sin cesar choraba
cal chorou Madanela na pasión.
«Señor, que todo o podedes,
-pedinlle unha vez a Dios-
daime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición».
E doumo Dios e arrinqueino,
mais… ¿quen pensara…? Despois
xa non sentín máis tormentos
nin soupen que era delor;
soupen só que non sei que me faltaba
en donde o cravo faltou,
e seica, seica tiven soidades
daquela pena… ¡Bon Dios!
Este barro mortal que envolve o esprito
¡quen o entenderá, Señor…!


De Rosalía de Castro, Follas Novas

• • •
Entradas siguientes »
Realizado con: WordPress 2.2 • Basado en la plantilla Simple Green • Alojamiento y soporte de Ambit
Creative Commons License
Esta obra está bajo una licencia de Creative Commons.